Chcesz przeczytać krótką biografię Borgesa ? Czytaj dalej, a opowiemy Ci o najważniejszych wydarzeniach historycznych w życiu tego pisarza.
Przybył na świat w Buenos Aires (Argentyna), a konkretnie 24 sierpnia 1889 r., Z ręki rodziny decydującej na polu politycznym swojego kraju. Syn Jorge Borges Haslam, profesora psychologii i angielskiego, i Leonor Acevedo Suárez.
Już w wieku 6 lat wiedział, że chce zostać pisarzem . Jego pierwsza bajka (1907) zatytułowana „Fatalny daszek” była inspirowana fragmentem Don Kichota.
W tym samym roku, w którym wybuchła I wojna światowa, rodzina Borgesów podróżowała po Europie . Ojciec Borgesa oślepł i musiał zrezygnować z pracy nauczyciela. Odwiedzili Paryż, Mediolan i Wenecję , ale osiedlili się w Genewie.
Jako nastolatek pochłaniał klasykę, taką jak dzieła Voltaire'a i Victora Hugo . Z podziwem odkrył niemiecki ekspresjonizm i z własnej inicjatywy odważył się rozszyfrować powieść Gustava Meyrinka „Golem”.
Około 1919 roku przeniósł się do Hiszpanii . Najpierw do Barcelony, a następnie na Majorkę. W Madrycie zaprzyjaźnił się ze znanym poliglotą i tłumaczem Rafaelem Cansinos-Assensem, którego uważał za swojego mentora. Wśród innych znajomych znaleźli się Valle-Inclán, Juan Ramón Jiménez, Ortega y Gasset, Ramón Gómez de la Serna, Gerardo Diego i inni .
Dzięki tłumaczeniom Borgesa dzieła niemieckich ekspresjonistów stały się znane w Hiszpanii.
Z powrotem w Buenos Aires, jego ojczyźnie
Po powrocie, w 1921 roku , wraz z innymi młodymi ludźmi, założył czasopismo „Prismas” , a później czasopismo „Proa” . Podpisał pierwszy argentyński manifest ultraistów, a podczas drugiej podróży do Europy złożył do druku swój pierwszy tomik poezji „Fervor de Buenos Aires” (1923). Ilustracje do tomu wykonała jego siostra Norah.
To miasto, w które wierzyłem, było moją przeszłością
to jest moja przyszłość, moja teraźniejszość;
lata, które żyłem w Europie
iluzoryczny,
Zawsze byłem (i będę) w Buenos Aires.
Potem ukazały się liczne publikacje: „Luna de enfrente” (poezja, 1925), „Cuaderno San Martín” (poezja, 1929), „Inquisiciones”, „El tamaño de mi esperanza” i „El idioma de los argentinos” (te ostatnie są esejami).
W latach 30. XX wieku jego sława rosła w Argentynie, ale międzynarodowy rozgłos zyskał dopiero wiele lat później. W międzyczasie pracował głównie jako krytyk literacki , skrupulatnie tłumacząc tak popularnych pisarzy, jak Virginia Woolf, William Faulkner i Henri Michaux.
W 1938 roku zmarł jego ojciec iw tym samym roku doznał poważnego wypadku spowodowanego postępującym brakiem wzroku.
Niedługo potem Borges będzie stale potrzebował pomocy matki, siostry lub przyjaciół, aby móc pisać swoje historie.
Wraz z przyjaciółmi Silviną Ocampo i Bioyem Casaresem opublikował wspaniałe antologie: „ Antologię literatury fantastycznej” i „ Argentyńską antologię poetycką”.
Proza Borgesa współistnieje z wierszem, ponieważ, jak sam stwierdził: „być może dla wyobraźni jedno i drugie jest tym samym. Na szczęście nie jesteśmy winni jednej tradycji; możemy aspirować do wszystkich”.
Dwiema z jego najbardziej udanych książek były: „Alef”, napisana w okresie, gdy sprzeciwiał się peronizmowi, oraz „Fikcje”, opublikowana w 1944 roku.
W sprzeczności z peronizmem
W 1945 roku w Argentynie narodził się peronizm , a jego matka i siostra Norah zostały aresztowane za sprzeciw wobec nowego reżimu. Rząd odsunął Borgesa od stanowiska bibliotekarza i mianował go inspektorem drobiu i królików na targowiskach. Niewidomy poeta odmówił tego niechcianego zaszczytu, decydując się na zarabianie na życie jako wykładowca.
W 1950 roku Argentyńskie Stowarzyszenie Pisarzy mianowało go swoim prezesem. Organizacja ta zasłynęła z sprzeciwu wobec nowego reżimu.
W 1955 roku, wraz z upadkiem peronizmu, nowy rząd mianował go dyrektorem Biblioteki Narodowej , a także przyjął go do Argentyńskiej Akademii Literatury. Po tym wydarzeniu otrzymał szereg innych wyróżnień: doktorat honoris causa Uniwersytetu w Cuyo, Narodową Nagrodę Literacką, Międzynarodową Nagrodę Literacką Formentor, tytuł Komandora Sztuk i Literatury we Francji i wiele innych.
W ostatnich latach…
W 1967 roku poślubił Elsę Astete Millán, starą przyjaciółkę z młodości. Małżeństwo przetrwało jednak tylko trzy lata. Jego następną miłością była Maria Kodama , jego sekretarka, towarzyszka i przewodniczka, która pojawiła się w wieku 80 lat. Znacznie młodsza kobieta japońskiego pochodzenia została jego jedyną spadkobierczynią.
W 1979 roku otrzymał Nagrodę Cervantesa , ale nie zasłużoną Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury, która spotkała się z tak szerokim uznaniem. Szwedzka Akademia odmówiła przyznania mu tego wyróżnienia.
Zmarł 14 czerwca 1986 roku w Genewie.
Podsumowanie biografii Borgesa
- 1899: 24 sierpnia Jorge Luis Borges urodził się w Buenos Aires w Argentynie.
- 1914: Rodzina Borges mieszka w Paryżu, Mediolanie, Wenecji i Genewie.
- 1919: Zostań w Barcelonie i na Majorce.
- 1921: Wraca do Buenos Aires i zakłada magazyn "Pryzmat".
- 1923: Publikuje swój pierwszy tomik wierszy „Zapał Buenos Aires”.
- 1925: Publikuje drugą książkę z wierszami „Księżyc z przodu”.
- 1931: Dołącza do magazynu "Południe", założona przez Victorię Ocampo.
- 1935: Zjawić się „Uniwersalna historia dzieciństwa” i w następnym roku „Historia wieczności”.
- 1942: Pod pseudonimem (H. Bustos Domecq) publikuje wspólnie z Bioy Casares „Sześć problemów dla Don Isidro Parodi”.
- 1944: Opublikuj „Fikcje”.
- 1949: Opublikuj „The Aleph”.
- 1960: Opublikuj "Twórca", mieszana książka z prozą i poezją.
- 1967: Poślubia Elsę Astete Millán.
- 1974: Peronizm zmusza go do porzucenia stanowiska w Bibliotece Narodowej.
- 1976: Academic Artur Ludkvist deklaruje, że Borges nigdy nie zdobędzie Literackiej Nagrody Nobla z powodów politycznych.
- 1979: Otrzymuje Nagrodę Cervantesa.
- 1986: Umiera w Genewie 14 czerwca.
Osobista twórczość Borgesa stanowi niezaprzeczalny precedens dla wszystkich późniejszych narracji. Filozofia i metafizyka często łączą się w niej z fantastyką i ironią. Jego twórczość stanowi punkt odniesienia dla fazy między awangardą a nowymi formami powieści.
Czy dodałbyś jakieś ważne punkty do naszej biografii Borgesa?