Marpoética przynosi poezję do Marbelli, w otoczeniu szpitali, teatrów i wspaniałych głosów

La dziewiąte wydanie Marpoética W Marbelli festiwal ugruntował swoją pozycję jako wydarzenie, które nie tylko wypełnia teatry i sale widowiskowe, ale wychodzi na ulice, wtapia się w codzienne życie i poszukuje nowych przestrzeni dla słowa mówionego. W tym roku festiwal połączył recitale w placówkach opieki zdrowotnej, dialogi literackie z czołowymi postaciami oraz występy muzyczne, przybliżając poezję bardzo zróżnicowanej publiczności.

Daleko jej do ograniczania się do klasycznych formatów, programowanie skupia się na uzdrawiający, społeczny i codzienny wymiar poezjiWprowadzanie poezji do szpitali, inicjowanie debat o żałobie i wrażliwości oraz promowanie czytania jako fundamentalnego doświadczenia – to wszystko sprawia, że ​​Marpoética to wydarzenie, które jest czymś więcej niż tylko festiwalem – stanowi prawdziwe laboratorium tego, jak można doświadczać literatury we współczesnej Hiszpanii.

Poezja wkracza do szpitala Costa del Sol

Jednym z najważniejszych gestów tej edycji było przybycie Marpoética Szpital Uniwersytecki Costa del Solgdzie poezja wdarła się w sam środek klinicznego dnia, wślizgując się między maszyny, korytarze i poczekalnie. Poeci Basilio SánchezNagroda Loewe i Agustín Pérez LealLaureaci Nagrody Poetyckiej im. Manuela Alcántary wystąpili z recitalem objazdowym skierowanym do pacjentów, członków ich rodzin i personelu medycznego.

Działalność ta jest częścią celu festiwalu wydobyć poezję z marginesów książek i przenieść go do nietypowych miejsc. Po wcześniejszych propozycjach, takich jak „Poetycki Szlak” w górach czy „Praca z wierszami” nad morzem, nastąpił zwrot w stronę środowiska tak wrażliwego jak szpital, gdzie rutyna zazwyczaj naznaczona jest oczekiwaniem, niepewnością i długotrwałym leczeniem.

Podczas wizyty pisarze zwiedzili kilka obszarów ośrodka, zatrzymując się m.in. Hemodializa, radiodiagnostyka i onkohematologiaWe wszystkich przypadkach publiczność przyjęła poetów z mieszaniną oczekiwań i ciekawości, co nieczęsto zdarzało się w dniu konsultacji i testów. Jednak wkrótce przerodziło się to w milczącą uwagę poświęconą każdemu przeczytanemu wierszowi.

Recital został wsparty przez Komitet Humanizacji SzpitalaTen organ konsultacyjno-doradczy dba o zapewnienie opieki w środowisku bardziej wspierającym i szanującym dobrostan emocjonalny pacjentów, rodzin i personelu medycznego. Ośrodek reprezentowały podczas wizyty: Carmen Cuenca (Dyrektor ds. Pielęgniarstwa), Purificación Alcalá (Kierownik Oddziału Pielęgniarskiego Obszaru Medycznego i Usług Wsparcia), María Isabel Méndez (Kierownik ds. Pielęgniarstwa Pediatrycznego i Neonatologicznego) oraz Marina Carrasco (Kierownik ds. Jakości Pielęgniarstwa).

W tym kontekście poezja nie została przedstawiona jako zwykły luksus kulturowy, lecz niemal jako narzędzie opieki uzupełniającej, wytchnienie pośród emocjonalnego ciężaru towarzyszącego chorobie i sposób na budowanie nowych więzi między osobami, które na co dzień dzielą przestrzeń kliniczną.

Wiersze poruszające tematykę choroby i opieki

Podczas całej podróży propozycje dwojga autorów krążą wokół relacji między językiem poetyckim, naturą i doświadczeniem opieki. Agustín Pérez Leal Podkreślił, w jaki sposób poezja pozwala ludziom nawiązać na nowo kontakt z otoczeniem: drzewami, ptakami, morzem czy gwiazdami – elementami, które poeta rozumie jako droga do życia i radości nawet w trudnych czasach.

Autor twierdzi, że wersety mają zdolność nawiązywanie kontaktów między ludźmi Dyskretnie, niemal podziemnie, a jednak naładowany własną energią. Jak wyjaśnił, ten cichy nurt łączy tych, którzy słuchają dziś, z pokoleniami, które pisały i czytały poezję od czasu, gdy ludzkość zaczęła się rozpoznawać, podkreślając w ten sposób historyczną ciągłość gatunku.

Ze swojej strony, Basilio SánchezLekarz, który niedawno przeszedł na emeryturę po długiej karierze na oddziale intensywnej terapii Szpitala Uniwersyteckiego w Cáceres, przedstawił poezję jako „najstarsze lekarstwo świata”. Czerpiąc ze swojego podwójnego doświadczenia jako poeta i pracownik służby zdrowia, czytał teksty takie jak: Zawsze znajdzie się ktoś, kto się tym zajmie.Dedykowane tym, którzy opiekują się innymi w kontekście klinicznym, gdzie niewidoczna praca wielu osób podtrzymuje procesy leczenia.

Sánchez opowiedział również, jak literatura pomogła mu w najtrudniejszej fazie pandemii, kiedy pracował jako lekarz intensywnej terapii. Wyjaśnił, że poezja nie działa jak konwencjonalny lek – nie jest dopaminą, noradrenaliną ani antybiotykiem – ale argumentował, że pewien rodzaj poezji może być bardzo skuteczny. postawa wewnętrzna i usposobienie emocjonalne Może mieć pozytywny wpływ na rozwój choroby, a w tym zakresie czytanie i pisanie wierszy odgrywa ważną rolę.

Rezultatem jest recital, w którym kruchość, choroba i strach nie zostały ukryte, ale zostały stawione twarzą w twarz poprzez słowa, otwierając drzwi nowym formom towarzyszenia, które nie zastępując medycyny, poszerzają pojęcie tego, co oznacza opieka nad kimś w szpitalu.

Reakcja pacjentów i personelu medycznego

Pierwszy przystanek recitalu miał miejsce w sali HemodializaPrzestrzeń, w której wielu pacjentów spędza kilka godzin na sesji, kilka razy w tygodniu, przez lata. W środowisku tak naznaczonym rutyną, pojawienie się poetów było nieoczekiwana przerwa w czasie, przerwa w podróży, podczas której można posłuchać wierszy zamiast po prostu oglądać telewizję lub radio.

Wśród tych, którzy doświadczyli tego z pozycji widowni, są Józefa Atienza79-letnia kobieta, która uważnie słuchała czytań, na koniec stwierdziła, że ​​bardzo podobała jej się ta aktywność i że wydała jej się ona za krótka. Opisała recital jako źródło radości i przyznała, że ​​chciałaby go powtórzyć w przyszłości.

Nie tylko chorzy docenili ten gest. On sam personel medyczny Pochwalił wpływ poezji na atmosferę pracy. Rafael Barrios, pielęgniarz nadzorujący oddział hemodializ i nefrologii, określił spotkanie jako wspaniałe i podkreślił, że stanowi ono inny sposób doświadczania codziennego życia w miejscu, gdzie zazwyczaj panuje skupiona cisza.

Jak wyjaśnił Barrios, wielu pacjentów spędza znaczną część sesji, oglądając telewizję, słuchając radia lub czytając w samotności, dlatego propozycja Marpoética sprawdziła się jako element przełamywania rutynytworząc wspólną atmosferę, w której pacjenci i profesjonaliści z zainteresowaniem słuchali każdego wiersza, dzieląc się emocjami wykraczającymi poza sferę ściśle kliniczną.

Następnie trasa zwiedzania prowadziła przez poczekalnię Radiodiagnostykagdzie zwyczajowy strumień pacjentów i ich towarzyszy zatrzymał się na kilka minut, aby zrobić miejsce dla głosów poetów. Wreszcie dzień zakończył się w okolicy Onkohematologiazarówno w poczekalni, jak i w gabinecie zabiegowym, gdzie obciążenie emocjonalne jest zazwyczaj szczególnie intensywne ze względu na charakter leczonych patologii.

Onkologia, ból i ucieczka poprzez słowa

W obszarze onkohematologii aktywność została przyjęta jako możliwość odłączenia się W ciągu kilku dni naznaczonych badaniami, chemioterapią i sporą dawką niepewności. Pielęgniarka Raquel Marquez Opisała tę propozycję jako bardzo pozytywną inicjatywę, ponieważ pozwala ona osobom poddawanym leczeniu oczyścić umysł, nawet jeśli tylko na kilka minut.

Dla pacjentów takich jak Francisca BenítezDla kobiety w trakcie leczenia raka, recital był mile widzianym wytchnieniem po długiej i często żmudnej drodze. Sama zauważyła, że ​​dzięki poezji udało jej się na chwilę uciec od niepokoju i wyczerpania, których doświadcza każdy w jej sytuacji, znajdując ukojenie w wersetach, które płynęły przez salę.

Tego typu inicjatywy wpisują się w pracę Komisja Humanizacji Inicjatywa szpitala ma na celu integrację doświadczeń kulturowych i emocjonalnych z procesem leczenia, aby uczynić leczenie bardziej znośnym. Obecność Marpoética w tym kontekście wzmocniła przekonanie, że opieka nie ogranicza się do badań i leków, ale obejmuje również komunikację, słuchanie i wsparcie.

Doświadczenie pokazuje, że nawet w warunkach klinicznych poezja potrafi obudzić głęboką uwagę i wywołać rozmowę między ludźmi, którzy być może poza tym kontekstem nigdy nie uczestniczyliby w recitalu. W pewnym sensie szpital na kilka godzin zamienił się w… nieoczekiwana przestrzeń kulturowa, a wspólnym mianownikiem jest festiwal.

Dzięki tej akcji Marpoética potwierdza jedną ze swoich charakterystycznych cech: rozumienie kultury nie tylko jako rozrywki dla wyspecjalizowanej publiczności, ale jako usługa współdzielona które mogą przenikać do różnych miejsc, od natury po ośrodek zdrowia, aby towarzyszyć różnym etapom życia.

Piedad Bonnett otwiera festiwal: ból, tożsamość i uzdrawiająca moc poezji

Oficjalne otwarcie dziewiątej edycji Marpoética uświetnił występ kolumbijskiego poety Miłosierny Bonnett, jeden z najbardziej rozpoznawalnych głosów we współczesnej literaturze Ameryki Łacińskiej, przykład wiersze napisane przez kobietyJego interwencja polegała na rozmowie w Teatr Miejski w Marbelli z dyrektorem literackim festiwalu, Javier Vicedo, skupiający się na uzdrawiającej wartości poezji i tym, w jaki sposób wiersze pozwalają nam przekształcać intymne doświadczenia w zbiorową refleksję.

Dyrektor Generalny ds. Kultury Rady Miasta Marbelli, Carmen DiazByła gospodynią wieczoru i promowała Marpoéticę jako wydarzenie o kluczowym znaczeniu dla poezji hiszpańskojęzycznej, podkreślając jej ewolucję na przestrzeni lat w kierunku coraz bliższego dialogu z innymi sztukami, takimi jak muzyka, teatr i film. Według niej poezja to myśl, muzyka i tworzenie języka – jedna z najczystszych form twórczości.

Ze sceny Bonnett przedstawił niektóre z głównych tematów swojej twórczości: kruchość, pamięć, tożsamość i bólTo tematy, które zgłębia w jasnym i bezpośrednim stylu pisania. Autorka opowiada, jak jej droga do poezji wyrosła z głębokiego, osobistego i egzystencjalnego niezadowolenia – punktu zwrotnego, który skłonił ją do przejścia od narracji do wiersza, gdy odkryła, że ​​bardziej naturalne i wykonalne jest dla niej znalezienie czasu na pisanie wierszy niż na pisanie długiej powieści.

Poeta podkreślał, że poezja nie tyle zajmuje się koncepcją, co energią języka, który uwalnia się od ograniczeń rozumu, by łączyć słowa intuicyjnie, w powiązaniu z ciemne impulsy i słabo oświetlone obszary ludzkiego doświadczenia. Dla Bonnetta znaczna część literatury rodzi się z dezorientacji i wątpliwości, a poeta patrzy prosto w te niewygodne obszary, zamiast cofać się po swoich śladach.

W tym kontekście wyjaśniła, jak w swojej twórczości porusza kwestie takie jak kultura patriarchalna, która ukształtowała jej życie do tego stopnia, że ​​przez pewien czas zmuszała ją do udziału w konkursach pod męskimi pseudonimami. Opowiedziała również o tym, jak wplata w swoje książki presję oczekiwań społecznych, żałobę, zdrowie psychiczne i stratę – tematy obecne w takich tytułach jak „Niepewna kobieta” lub teraz symboliczny „To, co nie ma imienia”, w którym opowiada o samobójstwie swojego syna.

Żal, patrzenie na ból i budowanie siebie

Podczas rozmowy Bonnett wyjaśniła, że ​​jej najnowsza autobiograficzna praca „Niepewna kobieta” nie ma struktury liniowej, lecz jest raczej przedstawiona jako mozaika scen i wspomnień które uciekają od stabilnego „ja”, by dać głos różnym kobietom, które zamieszkiwały je przez całe życie: dziewczynie poddanej rygorystycznemu wychowaniu, młodej kobiecie konfrontującej się z tym, czego się od niej oczekuje, matce dotkniętej stratą oraz pisarce, która obserwuje siebie z ironią i pewnym sceptycyzmem.

To podejście pozwoliło jej problematyzować jednolitą narrację tożsamości, proponując, że osoba jest sumą sprzecznych i transformujących się wersji. Autorka podkreśla, że ​​literatura rodzi się z niepewności i z perspektywy, która nigdy nie zadowala się komfortem czerni i bieli, lecz raczej interesuje się… szare obszary i tajemnice które niesie w sobie każde życie.

Gdy rozmowa zeszła na temat żałoby, Bonnett podkreślił, że poezja – i literatura w ogóle – pomaga stworzyć dystans do bólu, nie negując go, dzięki swojej zdolności do ubrać w słowa to, co nie do zniesieniaPrzypomniał sobie wersy takie jak „Nie ma blizny / jakkolwiek brutalnej by się nie wydawała / która nie kryłaby w sobie piękna”, w których przebija myśl, że nawet w najgłębszych ranach można znaleźć pewien rodzaj wiedzy.

Autorka podkreśla, że ​​poetka stawia czoła cierpieniu twarzą w twarz, nie przebierając w słowach, a pisanie staje się sposobem na podtrzymanie tego, co w przeciwnym razie mogłoby ją dusić. Wyjaśnia wręcz, że „Co nie ma imienia” stanowiło dla niej literacki i osobisty punkt zwrotny: poruszając temat śmierci syna, przekształciła żałobę w sposób rozumienia świata, a pisanie w… mechanizm pocieszenia i pamięci.

Rozmowa z Vicedo pokazała, jak Bonnett przekształca głęboko bolesne osobiste doświadczenia w przestrzeń wspólną dla innych, nie unikając przy tym najbardziej niewygodnych i nieprzyjemnych aspektów egzystencji. To połączenie szczerości i refleksji było jednym z najmocniejszych momentów otwarcia Marpoética, wyraźnie pokazując zainteresowanie festiwalu zgłębianiem uzdrawiającego, a zarazem krytycznego potencjału poezji.

Muzyka zespołu La Tania: copla, flamenco i pop w poetyckiej tonacji

Sesja otwarcia w Teatrze Miejskim w Marbelli zakończyła się występem TaniaPiosenkarka z Alicante, której styl muzyczny łączy tradycyjne hiszpańskie pieśni, flamenco i współczesne brzmienia popowe. Jej obecność wzmocniła zaangażowanie festiwalu w... budować mosty między poezją a muzyką, pojmowane nie jako odrębne dyscypliny, lecz jako języki, które wzajemnie się uzupełniają.

Na scenie La Tania zaprezentowała utwory ze swojego debiutanckiego albumu „Amoríos, la verdad de mi coplilla”, nominowanego do nagrody Akademii Muzycznej w kategorii Najlepszy Album Folkowy. Utwory takie jak „Romance de Juan Osuna”, „Quereles”, „Monigote”, „Besitos de otro” i „El emigrante” wybrzmiały w teatrze, łącząc tradycyjne korzenie ze współczesną perspektywą, odrzucając copla z uprzedzeń, które przez lata szufladkowały ją jako gatunek przestarzały.

Artystka, która rozpoczęła naukę aktorstwa jako dziecko w swoim rodzinnym mieście El Campello (Alicante) Odkrywszy swój głos w szkolnych produkcjach teatralnych, zbudowała karierę naznaczoną intensywnością sceniczną. Jej droga zaprowadziła ją do Madrytu i zdobyła takie wyróżnienia jak Nagroda Goya za najlepszą piosenkę oryginalną w przypadku „Los Almendros”, co stanowi kamień milowy, który jednak nie sprawił, że stracił z oczu swój osobisty sposób rozumienia muzyki.

Podczas koncertu w Marpoética głos La Tanii wypełnił każdy zakątek teatru kameralnym występem, w którym teksty – bogate w emocje i narrację – zajmowały centralne miejsce. Na tym styku tradycji ludowej i współczesnej wrażliwości artystka umiejscowiła się w sferze bliskiej poezji, wspierając swoim występem cel festiwalu, jakim jest prezentacja jak śpiewane słowo może być również literaturą.

Duet Piedad Bonnett i La Tania w noc otwarcia symbolizował spotkanie dwóch pokoleń i dwóch odmiennych sposobów postrzegania świata, zjednoczonych wspólną pasją do języka i mocą słów, które potrafią wywoływać złożone emocje. To połączenie nadało ton edycji, która promuje skrzyżowanie głosów i dyscyplin.

Juan Manuel de Prada i książki, które kształtują czytelnika

W ramach programu Marpoética Seria „Dialogi” Premiera odbyła się w Royal Hospital of Mercy z udziałem pisarza Juana Manuela de PradyW towarzystwie dyrektora literackiego festiwalu, Javiera Vicedo, autor wygłosił wykład zatytułowany „Czytelnik, którym jesteśmy”, w którym omówił książki, które zapoczątkowały jego literackie powołanie.

De Prada twierdził, że wczesne czytanie, zwłaszcza w okresie dojrzewaniaPozostawia ślad, który trudno wymazać. Jego zdaniem, gdy ktoś sięga po książki w wieku dwudziestu, trzydziestu czy czterdziestu lat, jego wpływ jest zazwyczaj mniejszy, ponieważ nie doświadcza już z taką intensywnością mieszanki pytań, niepokoju i oszołomienia, która charakteryzuje młodość – okres, w którym tytuł może dosłownie odmienić życie.

W jego przypadku, jego związek z literaturą rozpoczął się bardzo wcześnie, dzięki dziadkowi, który nauczył go czytać, jeszcze zanim poszedł do szkoły. Te pierwsze wyprawy do wiejskiej biblioteki, którą często odwiedzał... półka po półceStały się one obszarem eksploracji, gdzie słowo pisane nabrało ciężaru objawienia. Autor przyznał, że słowa naznaczyły jego życie niczym rozpalone żelazo, jasno pokazując, w jakim stopniu czytanie może kształtować biografię.

Jedną z najważniejszych książek tamtego okresu była „Opowieści niezwykłe” autorstwa Edgar Allan PoeDo którego sięgał jako dziecko niemal potajemnie, gdy rodzice próbowali ograniczyć mu czytanie, uznając je za nieodpowiednie dla jego wieku. Ten zakaz, daleki od powstrzymania go, sprawił, że czytał historie pod kołdrą z latarką, doświadczając jednocześnie przyjemność z zakazanego i odkrycie niepokojących historii, które wprawiły go w fascynujący stan paniki.

De Prada opowiadał, jak z czasem, dzięki ponownej lekturze Poego w wieku nastoletnim, docenił kunszt techniczny autora w nowym świetle. Od tego momentu jego czytelnicza podróż trwała dalej, obejmując „Don Kichota” Cervantesa, „Alef” Jorge Luisa Borgesa i „W poszukiwaniu straconego czasu” Marcela Prousta – dzieła, które nie tylko ugruntowały jego powołanie, ale także otworzyły przed nim nowe perspektywy rozumienia literatury i stylu.

Cervantes, Borges, Proust i obrona wielkiej literatury

Odnosząc się do Miguel de CervantesDe Prada wspominał, że po raz pierwszy przeczytał „Don Kichota”, mając zaledwie czternaście lat – w wieku, w którym, jak wyznał, zaczął zagłębiać się w książki, które wielu uznałoby za nieodpowiednie dla nastolatka. Dla niego nie jest to problem, a wręcz konieczność: uważa, że ​​młodzież powinna czytać literaturę dla dorosłych, ponieważ nawet najlepsze historie uważane za dziecięce – takie jak „Piękna i Bestia” czy „Alicja w Krainie Czarów” – tak naprawdę nie są dla dzieci.

Autor wyjaśnił, że spędził dekadę na czytaniu „Don Kichot” każdego lataOd czternastego do dwudziestego czwartego roku życia był przekonany, że powieść Cervantesa to niewyczerpane dzieło, z którego zawsze można zaczerpnąć coś nowego. Zgadzał się z Miguelem de Unamuno, nazywając ją „ewangelią po hiszpańsku” i podkreślał, że oprócz ogromnych walorów estetycznych, książka ta stanowi prawdziwą szkołę życia i podręcznik dobrego życia.

W tym momencie rozpoczął refleksję nad lojalność wobec własnych przekonańOpierając się na postaci szlachcica, który pozostaje wierny Dulcynei nawet po porażce z rąk Sansóna Carrasco na plaży w Barcelonie, De Prada twierdzi, że wielka literatura uczy nas, by podtrzymywać nasze ideały, nawet gdy są niemodne lub wyśmiewane, a lekcja ta pozostaje w pełni aktualna.

krok do Jorge Luis Borges Stała się ona punktem wyjścia do dyskusji o formie literackiej. W „Alefie” De Prada odkrył precyzyjne użycie przymiotników, muzykalność i nienaganną składnię, co pozwoliło mu zrozumieć, że pisanie nie polega jedynie na opowiadaniu historii, ale na robieniu tego w określony sposób. Jego zdaniem, niektóre historie są po prostu nieosiągalne dla autora, jeśli brakuje mu odpowiedniego stylu, by się z nimi zmierzyć.

Na koniec jego spotkanie z Marcel Proust A „W poszukiwaniu straconego czasu” otworzyło drzwi do innego wymiaru doświadczenia czytelniczego, w którym najbardziej trywialne aspekty życia, opowiedziane z precyzją i skupieniem, przekształcają się w materiał literacki. De Prada przywołał słynną scenę z magdaleną zanurzoną w herbacie jako przykład tego, jak słowa potrafią przywoływać świat i przezwyciężać ulotność czasu i śmierci, nadając sens temu, co na pozór wydaje się nieistotne.

Ogólnie rzecz biorąc, jego interwencja stanowiła jednoznaczną obronę wielka literatura jako żywe dziedzictwoDe Prada, którego twórczość nadal przemawia do czytelników każdego pokolenia i z każdego miejsca, ostro krytykował skrócone wersje i adaptacje klasyki na współczesny język hiszpański, uważając, że jest to sposób na zubożenie doświadczenia czytelniczego. Opowiadał się natomiast za koniecznością odnoszenia się do tych dzieł w sposób, w jaki zostały napisane, akceptując ich złożoność.

Seria „Dialogi” wydawnictwa Marpoética uzupełniona jest udziałem innych wybitnych nazwisk ze świata kultury, jak np. pisarza Marta Jiménez Serrano, autor bestsellerowej książki „Tlen” i filmowiec Fernando Leon de AranoaJest to dowód na to, że festiwal stara się łączyć poezję z narracją, filmem i różnymi formatami współczesnej twórczości.

Między recitalami w szpitalach, rozmowami z czołowymi autorami i propozycjami muzycznymi przełamującymi etykiety, Marpoética ugruntowuje swoją pozycję w Marbelli jako festiwal, który rozumie poezję jako szerokie doświadczeniepotrafi zaangażować się w chorobę, żałobę, pamięć, tożsamość i przyjemność czytania. Ta dziewiąta edycja potwierdza, że ​​wydarzenie nie tylko programuje działania, ale także bada, jak słowa mogą nadal mieć znaczenie w codziennym życiu tych, którzy je słyszą, zarówno w tradycyjnych kontekstach, jak i poza nimi.