Nowy Frankenstein Film Guillermo del Toro ujrzał światło dzienne po dziesięcioleciach twórczego pragnienia i długiego procesu powstawania, który o mało co nie ujrzałby światła dziennego. Oscar Isaac jako Victor Frankenstein i Jacob Elordi jako StwórFilm łączy w sobie klasycyzm gotycki z nowoczesną i emocjonalną perspektywą, najpierw w ograniczonej dystrybucji kinowej, a następnie w Netflix 7 listopada.
Oprócz etykietki horroru, propozycja opiera się na intymnej narracji o Niedoskonałe ojcostwo, porzucenie i odkupienieDel Toro ograniczył użycie efektów CGI, postawił na kunszt i pozwolił sobie na odważne decyzje — takie jak włączenie sekwencji muzycznej do procesu twórczego — aby opowiedzieć historię, która nawiązuje zarówno do biografii Mary Shelley, jak i do jego własnej.
Geneza i wizja projektu
Del Toro przyznaje, że czytał Frankenstein Dzieciństwo Shelley i to, że od tego czasu Historia była dla mnie osobistym i twórczym przewodnikiem.Film, który spotkał się z „astronomicznymi wynikami” i wcześniejszymi odrzuceniami, został zrealizowany dzięki wsparciu Netflixa, podobnie jak miało to miejsce w przypadku jego PinokioReżyser chciał zaprezentować film w Meksyku i uczynił to poprzez symboliczną galę w Antiguo Colegio de San Ildefonso, w otoczeniu rekwizytów i odniesień anatomicznych.
Jego metoda pozostaje wierna jednej idei: Sztuka tworzona przez ludzi, dla ludziDel Toro, nieustępliwy w stosunku do technologii cyfrowej, stawia na ręczne detale, praktyczne efekty i innowacyjność na poziomie warsztatowym. Mówi wprost: zamiast generowanych komputerowo spektakli, preferuje fakturę, kolor, objętość i zespół oddany skrupulatnej dbałości o detale.
To podejście przekłada się na unikalne decyzje dotyczące inscenizacji. Na przykład stworzenie Stwora, Unikaj podkreślania strachu i jest pomyślane jako wybuch radości: Victor-dyrygent, który gromadzi zespół w rytm walca, świętując chwilę przed upadkiem.
Reżyser podkreśla również, że każdy jego film rodzi się z doświadczeń, lęków i wspomnień. Jego adaptacja powieści Shelley stanowi punkt wyjścia. Badanie dziedzictwa przemocy i zerwanych więzi Od dzieciństwa jest to temat przewijający się przez całą jego filmografię, a tutaj znajdujemy silne odbicie relacji między twórcą a dziełem.
Jeśli chodzi o wystawę, Del Toro akceptuje równowagę: walczy o duży ekran, kiedy to możliwe, ale chronić przede wszystkim „rozmiar idei”W tym modelu produkcyjnym premiera kinowa połączona jest z zasięgiem platformy globalnej.
Wierna, ale swobodna adaptacja
Film nie „skaluje” powieści na ekranie. Wykorzystuje strukturę Shelley i przeplata ją spostrzeżeniami z poprzednich wersji oraz własnym wkładem, tworząc dzieło Patchwork gdzie Szacunek i licencja współistnieją.Istota odzyskuje swoją inteligencję i wrażliwość – często przyćmione przez popularną ikonę – i zyskuje swój własny głos narracyjny, dzięki czemu staje się centralną postacią opowieści.
Film przedstawia na nowo postacie i relacje. Elżbieta i William niewiele przypominają swoich literackich imienników, podczas gdy Wiktor – grany przez Oscara Isaaca – Niewątpliwie skłania się ku delirium własnej arogancjiDel Toro dodaje Henricha Harlandera (Christoph Waltz), mecenasa kojarzonego ze „studią”, który finansuje i warunkuje, co stanowi przejrzystą metaforę wymiany między zasobami i kontrolą.
Wizualnie odizolowane laboratorium, burza i pewne gotyckie kody przypominają klasyczne kino i gotycki horror bez podporządkowania się jej. Są tu nawiązania do Universalu, tradycji europejskiej i późniejszych adaptacji, ale całość tętni życiem rozpoznawalna tożsamość Deltorian:mroczny romantyzm, intymny ból i piękno w niedostosowaniu.
Główną obsadę uzupełniają: Mia Goth (w podwójnej roli o dramatycznym znaczeniu), Charles Dance, Felix Kammerer i Christoph WaltzCreature Jacoba Elordiego jawi się jako tragiczne odbicie swego twórcy, a nie jako zwykły, brutalny cień, a jego spojrzenie wyraża jedną z tez filmu: to drugie istnieje, gdy naprawdę się temu przyjrzysz.
W Europie film przeszedł Wenecja (poza konkursem)San Sebastián i Sitges, gdzie film zebrał pochwały za atmosferę, oprawę wizualną i pracę Elordiego. Ten obwód ugruntował interpretację filmu jako gotyckiego melodramatu z emocjonalną głębią, a nie czystego horroru.
Rodzina, poczucie winy i przebaczenie: sedno mitu
Del Toro przenosi środek ciężkości: Mniej „zabawy w Boga”, a więcej emocjonalnego dziedzictwaZwycięzca w filmie nosi w sobie cień wymagającego i zimnego ojca; próbując naprawić swoją przeszłość, powiela tę brutalność. Więź ze Stworem – jego odrzuconym synem – funkcjonuje jak sala luster, gdzie poczucie winy i potrzeba miłości splatają się ze sobą.
Romantyzm, rozumiany tu jako skrzyżowanie śmierci i miłości, pulsuje w inscenizacji i dramatycznych wyborach. Przebaczenie nabiera praktycznego – nie lukrowanego – znaczenia, niemal tak samo jedyny sposób na przerwanie cyklu przemocyZakończenie skłania się ku rozwiązaniu egzystencjalnemu: nie obiecuje całkowitego komfortu, ale oferuje możliwość zaakceptowania siebie takimi, jakimi jesteśmy.
W tym duchu Mia Goth dodaje głębi postaciom tradycyjnie sprowadzanym do postaci satelitarnych. Jej obecność podtrzymuje dyskusja o empatii jako sile napędowej która humanizuje „potwora” i obnaża podłość tych, którzy odmawiają mu miejsca na świecie.
Nawet decyzje formalne, takie jak „walc” tworzenia czy ekonomia efektów cyfrowych, angażują podtekst: jeśli obrazy mają duszę, to dlatego, że za nimi kryje się autor tchnący w nie życie swoimi rękami i rzemiosłemnie jest to montaż przemysłowy, któremu nie zależy na szczegółach.
Premiera, przyjęcie i oczekiwania
Po ich debiucie na festiwalu i Ograniczony dostęp w kinachFilm pojawi się na Netfliksie 7 listopada. Krytycy docenili walory wizualne filmu, intensywność gry aktorskiej i zdolność filmu do wywoływania emocji bez uciekania się do tanich dreszczyków emocji.
W dyskusji o nagrodach jego gotycki, melodramatyczny ton – bliższy emocjom niż strachowi – mógł promować go w obszarach artystycznych (scenografia, zdjęcia, kostiumy) i wykroić niszę w szerszych kategoriach, jeśli jego ludzki element znajdzie oddźwięk. Jednak sam Del Toro stawia na pierwszym miejscu dystrybucję i widoczność filmu: ekran jest ważny, ale Pomysły są ważniejsze.
Jedną z możliwych interpretacji, biorąc pod uwagę powyższe, jest to, że ta wersja Frankenstein Łączy na nowo fragmenty zbiorowej wyobraźni, aby opowiedzieć osobistą i istotną historię: Mężczyzna, który stwarza sobie równego i odkrywa za późno, że nie wie, jak być ojcemIstota, która uczy się nazywać świat i patrzeć na niego bezpośrednio; mit, który zyskuje nowe życie, gdy ktoś odważy się połączyć go ze swoim życiem.
