Teatr klasyczny po raz kolejny spogląda w przyszłość, ogłaszając pierwszą edycję Międzynarodowej Nagrody Teatru Klasycznego „Odyseusz i Penelopa”, zorganizowanej przez Festiwal w Meridzie i Katedrę Vargasa Llosy. Zwycięską sztuką była „Bohaterki Troi” pisarza i dziennikarza Roberto Rivery , która otrzymała jednogłośne uznanie jury. Decyzja została ogłoszona podczas wydarzenia zorganizowanego w stolicy Estremadury, w którym udział wzięli czołowi przedstawiciele kultury regionu.
Nagroda nie tylko docenia tekst, ale także gwarantuje jego publikację i wystawienie w Teatrze Rzymskim podczas kolejnej edycji festiwalu, zaplanowanej na lato 2027 roku. Potwierdził to dyrektor festiwalu, Jesús Cimarro, podkreślając, że inicjatywa ma na celu promocję współczesnej dramaturgii opartej na tradycji grecko-rzymskiej. Odzew był ogromny: z Hiszpanii i obu Ameryk wpłynęły 123 propozycje.
Praca, która ratuje kobiety przed mitem
Jury, któremu przewodniczyła aktorka i reżyserka Magüi Mira, szczególnie doceniło poetycką prozę, która przenika narrację „Bohaterek Troi” . Sztuka przywołuje postaci takie jak Hekuba, Kasandra, Penelopa i Helena – silne i odważne kobiety, które wojna uczyniła z nich „brudne karty przetargowe”, ale które w tekście Rivery jawią się jako wolne, dzikie istoty, nigdy ofiary. Według Miry, utwór „pozwala mitowi oddychać i zmierzyć się z ranami współczesności”, nawiązując do obecnych konfliktów, w których kobiety wciąż są gwałcone i mordowane.
Przewodnicząca jury podkreśliła również, że sztuki performatywne są żywe, a ich geneza tkwi w tekście . W swoim wystąpieniu zauważyła, że zwycięska sztuka to „tragedia pełna nadziei”, łącząca starożytną Troję z realiami Gazy i Ukrainy. Wyjawiła również, że autor przyjął tę wiadomość z wielkim wzruszeniem, aż do łez, i uznał ją za jeden z najpiękniejszych momentów w swoim życiu.
Finaliści i publikacja
Jury wybrało również dwa dzieła finalistów. Pierwszym finalistą był „Aníbal” Floriána Recio , chwalony za „imponującą poetycką powagę”, która zagłębia się w mrok życia kartagińskiego generała. Drugim finalistą był „De pócimas, alergias y babosas” Josu Eguskizy , doceniony za pomysłowość w połączeniu farsy Plauta z komedią Moliera. Wszystkie trzy teksty zostaną opublikowane przez Éride Ediciones w kolekcji VdB Teatro de Mérida i będą dostępne dla teatrów i producentów do ewentualnego wystawienia.
Myriam Navas, koordynatorka Planu Promocji Czytelnictwa w Estremadurze, podkreśliła, że nagroda „nie ogranicza się do uznania dzieła ”, ale ma na celu wspieranie autora w drodze od tekstu do sceny. W swoim wystąpieniu opowiedziała się za polityką kulturalną, która nie tylko chroni dziedzictwo, ale także wspiera kreatywność i promuje region. Zauważyła, że współpraca między samorządem regionalnym Estremadury a Katedrą im. Vargasa Llosy rozpoczęła się w 2015 roku wraz z 6. Biennale im. Vargasa Llosy i że ta nagroda wzmacnia to partnerstwo.
Dziedzictwo Vargasa Llosy i przyszłość zawodów
Dyrektor Katedry Vargasa Llosy, Raúl Tola, podkreślił głęboką pasję noblisty do teatru, wspominając, że w 2006 roku wziął on udział w Festiwalu w Meridzie, gdzie wraz z Aitaną Sánchez Gijón zaprezentował inscenizację „Odyseusza i Penelopy”. Tola podkreślił, że ta współpraca „zamyka bardzo ważny krąg” w karierze pisarza i otwiera „wspaniałą ścieżkę poezji, teatru i magii”. Z kolei Jesús Cimarro podziękował 123 autorom, którzy zgłosili swoje prace na to inauguracyjne wydarzenie i zapewnił, że obejrzenie sztuki wystawionej w Teatrze Rzymskim to „jedna z największych nagród, jakie może otrzymać autor”.
Wybór „Bohaterek Troi” oznacza, że Nagroda Odyseusza i Penelopy rozpoczyna swoją podróż z wyraźnym zobowiązaniem do łączenia pisarstwa, twórczości i performansu . Dzieło Roberto Rivery, którego historia jest już związana z mitologią grecką, z takimi tytułami jak „Achilles, człowiek” i „Klasyczny pierścień”, zagości na scenie w symbolicznym miejscu w Estremadurze. Wtedy to Hekuba, Kasandra, Penelopa i Helena ponownie pojawią się na scenie, by poprzez mit zaangażować się w dialog z naszą teraźniejszością.
